Ukraińcy publikują pierwsze nagrania bojowe z Operacji Vivaldi — rusza szturm lądowy na froncie

Dzisiaj nadeszły istotne doniesienia operacyjne z kierunku łymańskiego.

Strona ukraińska opublikowała pierwsze nagrania z walk naziemnych w ramach Operacji Vivaldi, przedstawiające przebieg wstępnych szturmów na północ od Łymanu. Zwłoka w publikacji materiałów ujawnia kluczowy element operacyjny: ukraińskie dowództwo utrzymywało ścisłą blokadę informacyjną przez całe lato, unikając ujawnienia tras natarcia, struktury jednostek czy celów taktycznych przed nabraniem odpowiedniego impetu przez ofensywę. Dopiero po załamaniu się rosyjskiego wybrzuszenia linii frontu ukraińskie siły zbrojne zaczęły prezentować przebieg działań.

Materiał wideo rozpoczyna się od przemieszczenia pojazdów opancerzonych transportujących małe ukraińskie grupy szturmowe w kierunku Nowoseliwki we wczesnych godzinach porannych. Wybór pory zapewnił zaskoczenie taktyczne, podczas gdy gęsta mgła w rejonie koryt rzecznych ograniczyła widoczność dla rosyjskich bezzałogowych statków powietrznych. Mimo ataków rosyjskich dronów na pojazdy, eksplozje nie zatrzymały kolumny, która kontynuowała ruch. W pobliżu Nowoseliwki ukraińska piechota dokonała spieszenia, podczas gdy pokładowa broń maszynowa stłumiła ogniska oporu w pierwszych zabudowaniach.

Żołnierze pododdziałów szturmowych natychmiast wkroczyli do budynków, oczyszczając pomieszczenia i piwnice przy użyciu broni strzeleckiej i granatów. Po zabezpieczeniu pozycji kolejne grupy ukraińskie podjęły marsz przez okoliczne kompleksy leśne w stronę rzeki Netryus, gdzie napotkały zamaskowane stanowiska rosyjskie. Ukraińska piechota zneutralizowała część sił przeciwnika, zmuszając pozostałych do poddania się. W samej Nowoseliwce kolejni żołnierze rosyjscy zostali skłonieni do kapitulacji pod stałą obserwacją ukraińskich dronów rozpoznawczych, które przekazywały obraz w czasie rzeczywistym i korygowały działania piechoty.

Rosyjscy jeńcy wojenni stali się dodatkowym źródłem rozpoznania taktycznego, ujawniając po pojmaniu lokalizację kolejnych pozycji obronnych w głębi lasu. Ukraińskie pododdziały zażądały wsparcia ogniowego dronów i przystąpiły do sukcesywnej likwidacji ukryć przeciwnika. Przy jednej z pojmanych grup odnaleziono rosyjską flagę państwową, przeznaczoną według ustaleń do zadań infiltracyjnych, w których żołnierze mieli sfotografować się z nią w celu stworzenia fałszywych dowodów rzekomego zajęcia kolejnej miejscowości.

W innym rejonie lasu opuszczone rosyjskie stanowiska zawierały pozostawioną broń i wyposażenie, co skłoniło ukraińskiego żołnierza do natychmiastowego poderwania drona rozpoznawczego bezpośrednio z ugrupowania szturmowego i wykrycia przedpola z rosyjskim okopem. Pozwoliło to ukraińskim żołnierzom zaskoczyć dwóch rosyjskich wojskowych i oczyścić kolejne pozycje leśne, podczas gdy zespół medyczny przeprowadził ewakuację rannych żołnierzy ukraińskich przy użyciu pojazdów terenowych typu ATV. Połączone grupy szturmowe dokonały całkowitego oczyszczenia Nowoseliwki i zabezpieczyły skrzydło, a następnie przekroczyły rzekę i zajęły Szandryhołowe, rozszerzając wyłom poza dotychczasową rosyjską linię obrony.

Pod względem taktycznym Operacja Vivaldi ilustruje ewolucję współczesnych działań zaczepnych, w których duże zgrupowania broni pancernej skondensowane w strefie rażenia dronów stają się łatwo wykrywalnym celem. Strona ukraińska zastosowała wojska pancerne w sposób selektywny: pojazdy służyły do szybkiego przerzutu piechoty i osłony ogniowej, po czym małe grupy szturmowe kontynuowały natarcie głównie pieszo.

Decydującym ogniwem okazała się pętla rozpoznawczo-uderzeniowa oplatająca walczących żołnierzy. Ukraińskie bezzałogowce prowadziły rozpoznanie przedpola, identyfikowały pozycje rosyjskie, naprowadzały piechotę i zadawały uderzenia w przypadku napotkania oporu. Piechota następnie konsolidowała teren i likwidowała pozostałości sił wroga, dzięki czemu Operacja Vivaldi odzwierciedliła i udoskonaliła rosyjskie taktyki infiltracyjne, włączając je w skoordynowaną przeciwofensywę.

Jednocześnie szturm na północ od Łymanu stał się lekcją z zakresu wojny informacyjnej, nawiązującą do wydarzeń pod Kupiańskiem. Pod koniec ubiegłego roku oraz w roku dwa tysiące dwudziestym szóstym sami rosyjscy analitycy wojskowi coraz częściej narzekali na zjawisko zdobywania terytorium na kredyt, gdzie rosyjskie grupy infiltracyjne fotografowały się z flagami, miejscowości były zgłaszane jako zajęte przedwcześnie, a sztaby operacyjne planowały kolejne działania na podstawie tych doniesień, doprowadzając do strat własnych. Pod Łymanem Ukraina wykorzystała odwrotną filozofię: podczas gdy w rosyjskim łańcuchu dowodzenia płynęły do góry coraz bardziej optymistyczne raporty, strona ukraińska zachowywała celowe milczenie. Rosyjskie fałszywe doniesienia wywołały realne konsekwencje operacyjne, gdyż artyleria i drony przeciwnika ograniczyły uderzenia na obszary błędnie uznane za kontrolowane przez własne wojska, natomiast odwody otrzymywały rozkazy w oparciu o nieaktualne mapy.

Podsumowując, Operacja Vivaldi zakończyła się sukcesem na dwóch połączonych płaszczyznach: ukraińskie siły zbrojne systematycznie zlikwidowały rosyjskie wybrzuszenie, podczas gdy ukraińskie dowództwo odmówiło przedwczesnego ujawnienia szczegółów operacji. Materiały wideo przedstawiające oczyszczanie pierwszych miejscowości pojawiły się dopiero po całkowitej likwidacji salientu. Gdy strona rosyjska ogłaszała fikcyjne postępy, Ukraina prowadziła kontratak, a ostateczna rzeczywistość na polu walki wykazała, jak niebezpieczne stało się rosnące pęknięcie między rosyjską sprawozdawczością a faktyczną kontrolą terytorialną.