Krankzinnig: Russische commando's sturen stormtroepen zonder kogelvrije vesten de vuurlinie in!

Vandaag komt het belangrijkste nieuws van het Russische leger.

Hier heeft de ineenstorting van het materieel op het slagveld een nieuw dieptepunt bereikt, aangezien aanvalstroepen steeds vaker de strijd aangaan zonder lichaamsbescherming. Dit wordt nog ernstiger omdat de civiele fondsenwervingsnetwerken die ooit hielpen deze tekorten te dekken, verzwakken, wat betekent dat soldaten gedwongen worden hun eigen bonusgeld uit te geven om simpelweg een overlevingskans te kopen.

Lichaamspantser is de laatste fundamentale beschermingslaag op een slagveld dat gedomineerd wordt door drones, artilleriefragmenten en plotselinge aanvallen; zodra die laag verdwijnt, wordt elke aanval dodelijker vanaf het eerste moment van contact. Het tekort aan vesten toont aan dat Rusland niet langer alleen faalt op het niveau van voertuigen en transport, maar op het niveau van de overleving van de individuele soldaat. Eerder in de oorlog konden de Russische strijdkrachten verliezen nog opvangen via gepantserde voertuigen en luchtsteun, maar naarmate die systemen moeilijker te vervangen werden, verschoven de aanvallen steeds meer naar goedkopere en minder beschermde vormen van verplaatsing.

In tweeduizend drieëntwintig verschenen geïmproviseerde civiele voertuigen en golfkarretjes als vervanging voor materieel dat niet langer in voldoende mate beschikbaar was.

In tweeduizend vierentwintig dreven motorfietsen en scooters die logica nog verder door, waardoor de druk op de overbelaste logistiek verminderde, maar de soldaten veel directer werden blootgesteld aan Oekraïens vuur.

Tegen tweeduizend zesentwintig heeft de druk van slijtage, tekorten en constante verliezen op het slagveld het punt bereikt waarop zelfs de basis persoonlijke bescherming verdwijnt, waardoor de aanvalssoldaat zelf de volledige kosten van die achteruitgang moet absorberen.

Het tekort lijkt ook geen geïsoleerd falen te zijn, aangezien Russische kanalen hetzelfde patroon laten zien, inclusief op donaties gebaseerde leveringen van lichaamsbescherming aan zelfs gespecialiseerde eenheden die betere ondersteuning en een hogere prioriteit van de staat zouden moeten krijgen dan de gewone aanvalsinfanterie.

Hetzelfde patroon verschijnt ook bij voertuigbescherming, waar vrijwilligersgroepen publieke donaties gebruiken om bepantseringssets, beschermende schermen en dronekooien te assembleren voor vrachtwagens en militaire voertuigen nabij het front. Dat betekent dat vrijwilligers niet langer alleen kleine tekorten dekken, maar steeds vaker een van de meest elementaire oorlogstaken van de staat overnemen, namelijk het bieden van bescherming aan manschappen und voertuigen voordat zij de strijd aangaan. Eén geval in Belgorod toonde aan hoe ver deze achteruitgang was gegaan, aangezien een werkplaats naar verluidt functioneerde op gedoneerd geld terwijl functionarissen nalieten in basiscamouflage of nabijgelegen luchtverdediging te voorzien. Russische bronnen zeggen dat die kwetsbaarheid later werd blootgelegd door een Oekraïense aanval die slachtoffers veroorzaakte, waarna de reactie van de lokale autoriteiten uit druk bestond in plaats van ondersteuning.

Dit vervangende systeem begint echter ook te haperen, omdat pro-Russische stemmen nu openlijk klagen dat vrijwilligers moeite hebben om geld in te zamelen voor zelfs sokken en ondergoed, terwijl massale bedrijfssluitingen ook de steun van lokale bedrijven die hen aan het front hielpen, hebben afgesneden. Naarmate zowel de staatsbevoorrading als de civiele fondsenwerving verzwakken, verschuift de last van het overleven rechtstreeks naar de soldaten zelf. Russische verslagen beschrijven militairen die grote delen van hun maandsalaris uitgeven aan brandstof, reserveonderdelen, leveringen, drones, thermische apparaten, anti-drone bescherming en mobiliteitshulpmiddelen die hun overlevingskansen verbeteren. Geld dat gepresenteerd wordt als militaire compensatie wordt daarom steeds vaker niet aan families thuis uitgegeven, maar aan het vervangen van wat Rusland aan het front nalaat te verstrekken. Voor veel rekruten uit arme regio's was de tekenbonus bedoeld om enige toekomstige zekerheid te bieden, maar deze wordt nu in toenemende mate geconsumeerd door overleving zelf, en in sommige gevallen zelfs door betalingen aan commandanten om een suïcidale aanval op de Oekraïense linies te vermijden.

Over het geheel genomen kunnen Russische commandanten nog steeds aanvallen in hetzelfde tempo eisen, maar de eenheden die deze uitvoeren hebben steeds minder bescherming en ondersteuning achter zich. Dat creëert een groeiende discrepantie tussen wat wordt bevolen en wat daadwerkelijk beschikbaar is voor de soldaten. Naarmate die kloof breder wordt, zullen meer aanvallen beginnen met eenheden die al tekortschieten aan de uitrusting, het transport en de ondersteuning die nodig zijn om hun doel te bereiken.

Rusland kan nog steeds aanvallen in hetzelfde tempo lanceren, maar meer daarvan zullen eindigen in zware verliezen en verwaarloosbare winst, omdat de eisen van het commando nu verder reiken dan wat de eenheden te velde daadwerkelijk kunnen volhouden.