Russische vliegtuigverliezen stijgen explosief terwijl crashes het instorten van de luchtvloot blootleggen

Vandaag zijn er interessante updates uit de Russische Federatie.

Hier laat een reeks luchtvaartongevallen ver van het slagveld in Oekraïne zien dat de Russische luchtvloot in een ongekend tempo instort. Het Russische offer van dure, hightech militaire middelen om laagtechnologische operaties in Oekraïne te financieren keert zich nu tegen hen en leidt tot nog grotere en in veel gevallen onvervangbare verliezen.

De Russische luchtvaart kreeg opnieuw een zware klap met de crash van haar laatste operationele Antonov-22, een 50 jaar oud toestel dat bezig was met een testvlucht na reparaties. Het vliegtuig brak in de lucht uiteen boven de regio Ivanovo en stortte neer in een lokaal waterreservoir. Zeven bemanningsleden waren aan boord, en het Russische ministerie van Defensie probeerde het ongeval af te doen als een routine-incident, maar zelfs Russische staatsmedia erkenden stilzwijgend dat het toestel elke realistische grens van luchtwaardigheid had overschreden. Ooggetuigen meldden dat delen van de romp losraakten vóór de inslag, wat de al lang vermoede structurele vermoeidheid van Rusland’s verouderende transportvloot bevestigt. Cruciaal is dat dit het laatste actieve An-22-toestel was, een platform dat Rusland bleef gebruiken simpelweg omdat het niet in staat was het te vervangen. De crash onderstreept een dieper probleem: bijna vier jaar oorlog, sancties en intensief militair gebruik hebben een erfgoedvloot ver voorbij veilige operationele grenzen geduwd. Dit incident staat niet op zichzelf, maar maakt deel uit van een snel versnellend patroon van systemisch falen.

De An-22-ramp kwam slechts één dag na een ander grotesk luchtvaartincident, ditmaal in een hangar. Twee Russische Su-34 jachtbommenwerperpiloten kwamen onmiddellijk om het leven toen hun schietstoelen plotseling werden geactiveerd en hen tegen het plafond van de hangar lanceerden waarin zij zich nog bevonden. Officieel werd het als een ongeval bestempeld en werd gemeld dat de piloten verwondingen opliepen die onverenigbaar waren met leven, maar in Rusland’s instortende luchtvaartomgeving is de grens tussen ongeval, sabotage en incompetentie steeds vager geworden.

Magyar’s Birds, de bekende Oekraïense drone-eenheid, suggereerde na het incident openlijk dat Russische piloten legitieme doelwitten blijven voor de Oekraïense inlichtingendiensten, waarmee werd gesuggereerd dat zulke “ongevallen” niet altijd toevallig zijn. Zelfs als dit geval louter het gevolg was van verwaarloosd onderhoud, is het psychologische effect hetzelfde: paniek binnen de rangen en een groeiende angst dat alles, van een stoel tot een sensor, je zonder waarschuwing kan doden.

De opsomming van recente Russische luchtvaartincidenten laat een consistent patroon van fundamentele defecten zien. Alleen al in de afgelopen maanden crashte een Su-35 tijdens de landing bij Kubinka nadat het toestel was opgestegen om een Oekraïense droneaanval te onderscheppen. De piloot overleefde, maar raakte kritiek gewond.

Een MiG-31 in de regio Lipetsk stortte neer nadat het landingsgestel tijdens de vlucht defect raakte, waarbij beide piloten zwaar gewond raakten ondanks het gebruik van hun schietstoelen. Een Su-30SM in Karelië slaagde er helemaal niet in te landen en kostte beide vliegers het leven. Belangrijk is dat dit geen neerhalingen aan het front zijn, maar storingen tijdens routinevluchten, waarbij ook de Russische helikoptervloot hetzelfde lot ondergaat.

Een Ka-52-ongeval vernietigde de helikopter en doodde de bemanning, terwijl een veel schadelijker crash plaatsvond in Dagestan, waar een Ka-226 met hooggeplaatste technische specialisten uit de lucht viel. Onder de doden bevonden zich de hoofdingenieur van de Kizlyar Elektromechanische Fabriek, de hoofdopleider voor constructie en de plaatsvervangend directeur, specialisten waarvan de expertise niet snel, of misschien helemaal niet, te vervangen is.

De fabriek in Kizlyar produceert cruciale avionica en besturingssystemen voor Su- en MiG-jacht- en jachtbommenwerpers, wat betekent dat deze ene crash gevolgen had die ver uitstegen boven het verlies van een enkel luchtframe en de Russische oorlogsinspanningen in Oekraïne direct schaadde.

Kleine incidenten waren slechts het begin, gevolgd door grote mislukkingen, en wat we nu zien is het begin van een totale ineenstorting, met de An-22 die letterlijk in de lucht uit elkaar viel. Tekorten aan reserveonderdelen, het verlies van gekwalificeerde technici en de afhankelijkheid van gekannibaliseerde Sovjet-era componenten hebben routinematige Russische operaties veranderd in hoogrisico-activiteiten.

Ze zijn vooral gevaarlijk niet alleen omdat Rusland vliegtuigen verliest, maar omdat het sleutelpersonen verliest, de enigen die weten hoe deze oude machines draaiende gehouden moeten worden. Piloten vervangen is al moeilijk genoeg; ingenieurs vervangen met tientallen jaren kennis van Sovjet-systemen is voor een leger dat blijft vertrouwen op verouderde uitrusting nog veel rampzaliger.

Alles bij elkaar genomen tonen deze gebeurtenissen een luchtmacht die structureel richting instorting gaat. Gevechtsverliezen boven Oekraïne zetten de Russische vloot al onder zware druk, maar de toename van ongevallen diep in het achterland legt een andere crisis bloot: Rusland kan de vliegtuigen die het nog heeft niet meer onderhouden. Naarmate sancties worden aangescherpt en elektronische componenten moeilijker te verkrijgen zijn, zal de frequentie van zulke storingen alleen maar toenemen. De ineenstorting zal niet plotseling zijn, maar cumulatief, vliegtuig na vliegtuig, bemanning na bemanning, totdat Rusland’s ooit formidabele luchtvloot onhoudbaar wordt, bijeengehouden door verouderde onderdelen, geïmproviseerde oplossingen en geluk dat gestaag opraakt.