.svg){kind=small}
Dziś najważniejsze informacje napływają z nieba nad Ukrainą.
Nad linią frontu, gdzie drony rozpoznawcze i uderzeniowe nieustannie przeczesują przestrzeń powietrzną, jednostki artylerii działają pod stałym zagrożeniem natychmiastowego wykrycia i ognia kontrbateryjnego. W takich warunkach przetrwanie zależy dziś od uczynienia artylerii praktycznie niewidzialną, co zapowiada fundamentalną zmianę w sposobie prowadzenia walki kontrbateryjnej.
Z dostępnych doniesień wynika, że zespoły przechwytujące są włączane bezpośrednio w struktury formacji artyleryjskich, zamiast funkcjonować jako odrębne środki obrony przeciwlotniczej. Daje to artylerzystom organiczną możliwość ochrony w czasie rzeczywistym. Ich zadanie jest wąskie, lecz kluczowe: wykrywać, śledzić i niszczyć wrogie drony, zanim te zdążą zlokalizować pozycje ogniowe lub naprowadzić uderzenia kontrbateryjne.
Ten krok odzwierciedla szerszą adaptację w ukraińskiej artylerii, gdzie przeżywalność stała się równie istotna jak siła ognia. Zamiast polegać wyłącznie na maskowaniu, mobilności czy wyższego szczebla obronie przeciwlotniczej, brygady włączają walkę z dronami jako podstawową funkcję artylerii. Efektem jest ciaśniejsza i szybsza pętla reakcji między wykryciem, przechwyceniem a kontynuacją ognia, bez konieczności koordynacji z sąsiednimi jednostkami dronowymi, które same są obciążone szerokim zakresem zadań bojowych.
Głównym powodem tej zmiany jest fakt, że rosyjskie amunicje krążące i drony rozpoznawcze penetrują dziś głęboko ukraińskie zaplecze, zamieniając rutynowy ruch w stałe ryzyko i zacierając praktyczną granicę między linią frontu a tyłami. Gdy dron wykryje ruch lub aktywność ogniową, może zawisnąć nad celem, potwierdzić go i przekazać współrzędne niemal w czasie rzeczywistym. Następnie uruchamiane są drony uderzeniowe dalekiego zasięgu, które polują na ukraińskie środki bojowe daleko poza zasięgiem konwencjonalnych środków rażenia.
Dla jednostek artylerii zagrożenie to jest spotęgowane do maksimum. Ich względna niemobilność, przewidywalne cykle ognia, błyski wylotowe i sygnatury akustyczne czynią je szczególnie podatnymi na wykrycie. Artyleria holowana pozostaje narażona najdłużej, a nawet systemy samobieżne muszą zatrzymać się, rozwinąć, oddać ogień i przemieścić w bardzo wąskim oknie czasowym. Pojedynczy dron obserwacyjny może uruchomić cały łańcuch uderzenia. Aby wyeliminować element przypadku w szybkim wykrywaniu ukraińskiej artylerii, rosyjskie siły nasycają przestrzeń powietrzną dronami, utrzymując ciągłą presję rozpoznawczą. W takich warunkach tradycyjne maskowanie oraz taktyka „uderz i odskocz” nie wystarczają już, by artyleria Ukrainy mogła skutecznie działać na polu walki.
W rezultacie zintegrowane zespoły przechwytujące pełnią obecnie rolę warstwy ochronnej unoszącej się nad działaniami artylerii, nieustannie skanując przestrzeń powietrzną, w której najczęściej pojawiają się rosyjskie drony. Małe i szybkie drony przechwytujące są uruchamiane natychmiast po wykryciu wrogich bezzałogowców rozpoznawczych lub uderzeniowych przez frontowe radary i skanery, ścigając je, zanim zdążą ustalić pozycję ogniową lub przekazać współrzędne dalej. Nie jest to działanie jednorazowe, lecz ciągły cykl, w którym operatorzy rotują drony, by utrzymać stałe pokrycie.
Gdy przechwytujące drony oczyszczają niebo, tworzą tymczasowe strefy bezpieczeństwa, w których działa mogą się rozwinąć, oddać ogień i zmienić pozycję przy zmniejszonym ryzyku natychmiastowego wykrycia. Strefy te są dynamiczne i przemieszczają się wraz z bateriami lub zmianą zadań. Celem nie jest całkowite wyparcie wroga z powietrza, lecz lokalna i czasowo ograniczona kontrola, wystarczająca, by artyleria mogła działać bez natychmiastowej ekspozycji.
Integracja wyspecjalizowanych jednostek przechwytujących drony w brygadach artylerii ukraińskiej zaczęła podważać podstawowy mechanizm rosyjskiej walki kontrbateryjnej, odbierając przeciwnikowi wiarygodne rozpoznanie z powietrza. Jednostki odpowiedzialne za zestrzeliwanie wrogich dronów przerywają rosyjski łańcuch wykrywania, który wcześniej umożliwiał niemal natychmiastowe uderzenia kontrbateryjne, zmuszając przeciwnika do prowadzenia mniej uporczywych i mniej skutecznych misji ogniowych.
W 2025 roku ukraińskie siły miały zestrzelić ponad 1 000 wrogich dronów rozpoznawczych, bezpośrednio osłabiając rosyjskie zdolności wywiadowcze, obserwacyjne i rozpoznawcze. W efekcie przeżywalność ukraińskiej artylerii wyraźnie wzrosła, a brygady raportują znacznie wyższe tempo ognia przy mniejszych stratach od wrogich dronów rozpoznawczych i uderzeniowych niż we wcześniejszych fazach stosowania tej rosyjskiej taktyki.
Ogólnie rzecz biorąc, bezpośrednia integracja dronów przechwytujących z jednostkami artylerii oznacza strukturalną zmianę w tym, jak siła ognia przetrwa i funkcjonuje pod stałą obserwacją z powietrza. Przenosząc obronę powietrzną na poziom baterii, ukraińska artyleria nie tylko reaguje na dominację dronów, lecz aktywnie ją podważa, odzyskując swobodę działania na spornych obszarach zaplecza. W praktyce czyni to artylerię niewidzialną w kluczowych oknach czasowych, zrywając pętlę sprzężenia zwrotnego, która czyniła rosyjski ogień kontrbateryjny tak zabójczym. Głębszą konsekwencją jest to, że sama walka kontrbateryjna jest dziś neutralizowana nie przez większy zasięg czy szybsze działa, lecz przez kontrolę przestrzeni powietrznej, w której zaczyna się proces namierzania celu.
.jpg)
Komentarze