Niemcy, Francja, Włochy i Hiszpania zaczynają abordaż i przejmowanie rosyjskich statków

Dziś najważniejsze wiadomości pochodzą z Europy.

Tutaj rosyjska flota cieni nadal operuje na wodach europejskich, polegając na zmianach tras, niejasności i zwłokach, aby tankowce mogły się poruszać pomimo sankcji i sporadycznej interwencji ze strony kontynentu. Jednak w ostatnich dniach Europejczycy zaczęli wchodzić na pokłady statków, zatrzymywać ładunki i wymuszać zmianę kursu jednostek nie w pojedynczych przypadkach, lecz w skoordynowanej operacji masowego egzekwowania prawa obejmującej dwa morza.

Na północnych i południowych szlakach morskich Europy jednostki rosyjskiej floty cieni nadal przemieszczają się przez przejścia Morza Śródziemnego, podejścia do Bałtyku i porty europejskie, które utrzymywały handel omijający sankcje od początku wojny. Zmiana polega na tym, że teraz statki te są zatrzymywane bezpośrednio i w szybkim tempie przez państwa europejskie, w obszarach wcześniej omijanych, bez widocznej próby ograniczenia precedensu, jaki to tworzy.

Ostatnio Francja przechwyciła tankowiec rosyjskiej floty cieni na Morzu Śródziemnym, zatrzymując go w trakcie tranzytu na trasie, która od dawna była uważana za mniej narażoną niż wody północnej Europy. Jednostki francuskiej marynarki zbliżyły się do statku, nakazały zwolnienie prędkości i przeprowadziły abordaż na morzu, umieszczając personel na pokładzie w celu przesłuchania załogi i bezpośredniego sprawdzenia dokumentów przewozowych. Po ustanowieniu kontroli tankowiec został skierowany na inną trasę i zatrzymany do czasu zakończenia inspekcji, uniemożliwiając wznowienie rejsu i wyłączając go z obrotu handlowego. Operacja przebiegła bez oporu i bez jakiejkolwiek zewnętrznej interwencji zmieniającej jej wynik.

Niedługo potem podobne działania egzekucyjne nastąpiły na Bałtyku, gdy niemieckie siły morskie zidentyfikowały tankowiec powiązany z Rosją przemieszczający się jednym z najlepiej monitorowanych europejskich korytarzy morskich i zmniejszyły dystans, aż dalszy ruch stał się niemożliwy. Statek zmienił kurs i opuścił obszar, porzucając planowaną trasę, zamiast ryzykować zatrzymanie przez niemieckie władze. Spotkanie zakończyło się całkowitym opuszczeniem strefy tranzytowej, przyjmując opóźnienia i koszty zmiany kursu w zamian za uniknięcie abordażu na ograniczonych wodach północnych.

Egzekwowanie prawa rozszerzyło się następnie z otwartych wód na infrastrukturę portową, gdy włoskie władze zatrzymały statek towarowy przewożący ładunki powiązane z handlem rosyjskim, blokując jego wypłynięcie i rozpoczynając inspekcje, które zatrzymały statek w porcie. Gdy jednostka była przetrzymywana, ruch ładunków ustał, załogi musiały pozostać na pokładzie, a statek został przejęty pod jurysdykcją włoską, podczas gdy dokumentacja i zgodność były sprawdzane. Zatrzymanie nie opierało się na ostrzeżeniach ani przyszłych karach, lecz na natychmiastowej fizycznej kontroli nad statkiem i jego zdolnością do pływania.

Łącznie te działania oznaczają utratę swobody ruchu dla rosyjskiej floty cieni, ponieważ państwa europejskie przestały traktować egzekwowanie prawa jako wyjątek i zaczęły traktować je jako normalne wykorzystanie władzy. Z Francją ograniczającą ruch na Morzu Śródziemnym, Niemcami zakłócającymi tranzyt na Bałtyku i Włochami odmawiającymi dostępu do portów w południowej Europie, przestrzeń, w której te jednostki mogą się poruszać bez ingerencji, znacznie się zawęziła.

Nie ma już niezawodnego sposobu na zmianę kursu i kontynuację, są jedynie dłuższe trasy zwiększające narażenie, opóźniające harmonogramy i podnoszące prawdopodobieństwo zatrzymania przed zakończeniem tranzytu. Ponieważ władze europejskie dokonują tych przechwyceń bez napotkania eskalacji lub odwetu, znikają wahania po ich stronie, co pozwala na przyspieszenie egzekwowania prawa, ponieważ zatrzymanie kolejnego statku przestaje być decyzją wymagającą ostrożnego rozważenia.

Rosja nie odpowiedziała w sposób zmieniający tę dynamikę, ponieważ nie wysyła eskort w strefach przejęć, nie podejmuje prób zakłócenia abordażu i żadna eskalacja nie podnosi kosztów dla państw europejskich prowadzących egzekwowanie prawa. Pozostawiając te działania bez odpowiedzi, Moskwa nie przeciwdziała presji, lecz pozwala jej trwać na tych samych warunkach, gdzie każde nowe przechwycenie odbywa się w środowisku już ukształtowanym przez poprzednie.

Ogólnie rzecz biorąc, egzekwowanie prawa przez Europę zmniejszyło zdolność Rosji do przemieszczania sankcjonowanego transportu bez przerwy do wąskiego i niestabilnego marginesu. Przestrzeń, która pozwalała operatorom czekać, zmieniać kurs lub polegać na ostrożności, została zawężona do tego stopnia, że samo poruszanie się wiąże się teraz z przewidywalnym ryzykiem. Ma to znaczenie, ponieważ po utracie swobody ruchu nie można jej przywrócić poprzez opóźnienia czy negocjacje. Od tego momentu utrzymanie stałej presji jest kluczowe, podczas gdy jej odwrócenie wymagałoby kroku, którego Rosja jak dotąd nie zdecydowała się podjąć.