Wojna w Iranie wymyka się spod kontroli: Potężne zagrożenie rakietami balistycznymi

Dzisiaj napłynęły niepokojące doniesienia z Iranu.

Ostatnia eskalacja irańskich zdolności uderzeniowych ujawniła tajne powiązania oraz obecność nowego gracza w konflikcie z Teheranem. Ku powszechnemu zaskoczeniu, Korea Północna aktywnie dostarcza reżimowi ajatollahów technologie niezbędne do wyniesienia ich programu rakiet balistycznych na zupełnie nowy poziom, w czasie gdy Teheran otwarcie grozi uderzeniami w samą Europę.

W ostatnim czasie Iran wystrzelił dwa pociski balistyczne średniego zasięgu w kierunku bazy wojskowej Diego Garcia – wspólnej instalacji Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, położonej w środkowej części Oceanu Indyjskiego, około cztery tysiące kilometrów od granic Iranu. Operacja zakończyła się dla Irańczyków niepowodzeniem, gdyż jeden z pocisków uległ awarii w fazie lotu, a drugi został zneutralizowany przez amerykański system antybalistyczny odpalony z jednostki nawodnej.

Choć atak nie spowodował strat materialnych, stanowił on pierwsze operacyjne użycie irańskich pocisków balistycznych średniego zasięgu w warunkach bojowych i zasygnalizował bezprecedensową próbę projekcji siły daleko poza obszar Bliskiego Wschodu. Dzięki tym systemom Iran jest w stanie razić cele w całej Europie, mimo że standardowy zasięg irańskiego pocisku średniego zasięgu typu Khorramshahr wynosi zazwyczaj dwa tysiące kilometrów. Jednak poprzez redukcję masy użytecznej do około trzystu-pięciuset kilogramów – co jest wartością znacznie poniżej standardowej głowicy o wadze tysiąca pięciuset kilogramów – zasięg pocisku został wydłużony do czterech tysięcy kilometrów. Ten kompromis efektywnie podwaja zasięg, odbywa się to jednak kosztem znacznego obniżenia siły niszczącej, co oznacza, że pociski te są mniej skuteczne przeciwko umocnionym celom wojskowym i infrastrukturze krytycznej, wymagając wielokrotnych uderzeń dla osiągnięcia efektu tożsamego z pojedynczą ciężką głowicą.

Iran nie rozwinął tych zdolności w izolacji, gdyż dzisiejsza zdolność do przeprowadzania uderzeń dalekiego zasięgu jest ściśle powiązana z trwającą współpracą z Koreą Północną. To właśnie ona pozwoliła Iranowi na podwojenie zasięgu posiadanych rakiet, umożliwiając zagrożenie bazie Diego Garcia. Nie mamy tu do czynienia z bezpośrednim importem gotowych pocisków, lecz z programem rakietowym opartym na solidnych północnokoreańskich fundamentach.

Początkowo Pjongjang dostarczał projekty rakiet balistycznych, a w niektórych przypadkach kompletne systemy, które Iran poddał inżynierii wstecznej i zaadaptował do własnych platform. Ciągła wymiana technologii oraz dostawy kluczowych komponentów pozwoliły Iranowi na dopracowanie i zwiększenie wydajności systemów produkowanych krajowo, w tym pocisku Khorramshahr.

W wyniku transferu technologii i sprzętu z Korei Północnej, Iran może obecnie wystawiać do służby pociski zdolne do osiągania dystansu około czterech tysięcy kilometrów, co czyni ataki takie jak ten na Diego Garcia wykonalnymi operacyjnie. Zasięg ten dowodzi jednak również, że irański reżim stanowi obecnie szersze wyzwanie globalne, dysponując potencjałem rakietowym, który może objąć główne stolice europejskie, takie jak Londyn, Paryż i Berlin, a także instalacje wojskowe NATO i USA. Teheran jawnie zadeklarował gotowość do prowadzenia operacji militarnych przeciwko adwersarzom na całym świecie, ostrzegając, że za cele mogą zostać uznane zarówno obiekty wojskowe, jak i cywilne.

W wymiarze praktycznym Iran zademonstrował już wolę atakowania aktywów wojskowych powiązanych z Europą na Bliskim Wschodzie. Dodatkowo Stany Zjednoczone w dalszym ciągu realizują część swoich operacji lotniczych z baz rozmieszczonych w całej Europie.

Samo istnienie takich zdolności może znacząco wzmocnić pozycję strategiczną Iranu przy stole negocjacyjnym. Teraz Iran może szantażować również europejską infrastrukturę krytyczną i bazy wojskowe, co może zmusić te państwa do wywierania nacisku na USA w celu wstrzymania kampanii bombardowań.

Należy jednak zauważyć, że zredukowana głowica, typowo w przedziale trzystu do pięciuset kilogramów, ma relatywnie skromną moc. Porównywalne ładunki są rutynowo stosowane przez Rosję na Ukrainie przy użyciu systemów takich jak pociski manewrujące Ch-101, rakiety Iskander czy bomby szybujące FAB-500.

Choć pojedynczo mają one ograniczoną siłę, tego typu środki bojowe mogą wyrządzić znaczne szkody przy powtarzalnym i masowym użyciu. Niemniej jednak irański pocisk musiałby spenetrować systemy obrony przeciwrakietowej NATO, podczas gdy szacuje się, że Teheran posiada relatywnie ograniczoną liczbę takich rakiet dalekiego zasięgu, co utrudnia przełamanie zaawansowanych sieci obronnych. Ponadto irańskie składy rakietowe i infrastruktura startowa są przedmiotem ciągłych uderzeń ze strony Stanów Zjednoczonych i Izraela, co codziennie uszczupla ich potencjał. Jednak nawet jeśli pojedynczy pocisk przedrze się przez obronę powietrzną NATO, Iran może poważnie zaszkodzić wizerunkowi Sojuszu. W ujęciu praktycznym europejska obrona antybalistyczna może okazać się niewystarczająca, gdyż byłaby w stanie odeprzeć ataki jedynie w scenariuszu, w którym Iran operowałby bardzo ograniczoną liczbą rakiet.

Podsumowując, europejska obrona powietrzna jest obecnie nadwyrężona, będąc zmuszoną do ochrony kontynentu nie tylko przed Rosją, ale i przed Iranem. Może to stać się argumentem dla prorosyjskich polityków za wstrzymaniem wysyłki systemów przeciwlotniczych na Ukrainę pod pretekstem konieczności ochrony własnych terytoriów. Pociski przechwytujące są również zużywane na Bliskim Wschodzie w tempie uniemożliwiającym ich szybkie uzupełnienie, co doprowadzi do niedoborów, a w obliczu nowego zagrożenia ze strony Iranu państwa europejskie mogą wykazywać niechęć do przekazywania tych kluczowych zasobów stronie ukraińskiej.