Rosyjski narodowy projekt będący alternatywą dla Starlinka właśnie się załamał.

Dziś najważniejsze informacje napływają z Rosji.

Tutaj rosyjski program kosmiczny osiągnął rekordowo niski poziom zastoju, a długo obiecywana alternatywa dla Starlinka nie posuwa się naprzód i praktycznie utknęła w miejscu. To, co miało połączyć i zmodernizować rosyjskie siły zbrojne, zamiast tego rozpadło się w opóźnieniach, brakach finansowania i odwołanych startach, pozostawiając jednostki ślepe, odłączone i strukturalnie odcięte od nowoczesnej wojny sieciocentrycznej.

Rosyjska próba opracowania krajowej alternatywy dla satelitarnego internetu w stylu Starlink coraz bardziej napotyka na trudności strukturalne i finansowe, co rodzi wątpliwości co do jej wykonalności. Projekt koncentruje się na konstelacji satelitów szerokopasmowych na niskiej orbicie okołoziemskiej, opracowanej przez prywatną firmę Bureau 1440 we współpracy z państwową korporacją kosmiczną Roskosmos. Inicjatywa jest formalnie włączona w projekt narodowy Kosmos, zatwierdzony przez prezydenta Władimira Putina, i zakłada rozmieszczenie 365 satelitów na niskiej orbicie, aby zapewnić szerokopasmowy dostęp do internetu na terenie całej Federacji Rosyjskiej.

W praktyce satelity na niskiej orbicie nie pozostają nieruchome nad terytorium kraju, lecz nieustannie przemieszczają się po orbicie. W efekcie konstelacja zaprojektowana do pokrycia wyłącznie Rosji zapewnia jednocześnie łączność nad dużymi obszarami Ukrainy, Europy i innych regionów, gdzie mogą odbywać się rosyjskie operacje wojskowe lub hybrydowe. Pozwala to przedstawiać program głównie jako krajowy, jednocześnie tworząc techniczną podstawę dla szerszych, ekspedycyjnych możliwości komunikacji wojskowej.

Start pierwszych 16 satelitów, pierwotnie planowany na koniec 2025 roku, nie miał jeszcze miejsca. Według niektórych doniesień opóźnienie wynika z niemożności dotrzymania zobowiązań produkcyjnych w określonym terminie, a start został przesunięty na nieokreśloną późniejszą datę w tym roku, choć prawdopodobnie czeka go kolejne opóźnienie.

Brak odpornej, satelitarnej sieci komunikacji klasy Starlink ma kaskadowy wpływ na rosyjskie operacje wojskowe, zaczynając od dowodzenia. Niezawodny internet satelitarny pozwala dowódcom i jednostkom frontowym pozostawać w stałym kontakcie, szybko i klarownie wymieniając informacje, nawet na obszarach, gdzie walki, zakłócenia lub zniszczenia wyeliminowały normalne sieci komunikacyjne. Bez niego struktury dowodzenia stają się epizodyczne, zależne od podatnych na zakłócenia radiotelefonów w linii widzenia. Pogarsza to tempo działań, spowalnia podejmowanie decyzji i zwiększa prawdopodobieństwo, że przestarzałe rozkazy dotrą do jednostek frontowych.

Kontrola również jest ograniczona, ponieważ współczesne dowodzenie wojskowe opiera się na stałej łączności umożliwiającej synchronizację manewru, logistyki i obrony powietrznej. Silna sieć satelitarna pozwala różnym jednostkom współpracować natychmiast, korzystać ze wspólnych map cyfrowych i narzędzi dowodzenia oraz szybko zmieniać działania w miarę rozwoju sytuacji na polu bitwy.

W jej braku kontrola staje się fragmentaryczna, zmuszając jednostki do działania półsamodzielnie lub bez rozkazów, co historycznie nie sprawdzało się w rosyjskiej kulturze wojskowej o silnie scentralizowanej hierarchii. Wreszcie przepływ wywiadu jest krytycznie ograniczony, ponieważ internet satelitarny umożliwia szybkie rozpowszechnianie materiałów z dronów, zdjęć satelitarnych i danych wywiadowczych do poziomu operacyjnego i taktycznego. Brak takiej infrastruktury oznacza, że informacje docierają spóźnione lub częściowo. W efekcie jednostki walczą z ograniczoną świadomością sytuacyjną i skutecznością dronów, mając trudności z przekształceniem danych w decyzje operacyjne.

W konsekwencji tych braków rosyjskie jednostki polowe pozostają silnie zależne od podatnych i przestarzałych systemów łączności, takich jak wspomniane radiotelefony w linii widzenia czy przerywane sieci przekaźnikowe, które łatwo zakłócić za pomocą zakłóceń, zniszczeń fizycznych lub zwykłej odległości, powodując opóźnienia, przerwy i niedokładności.

Dla porównania ukraińskie siły korzystają ze stabilnej łączności satelitarnej poprzez Starlink, która zapewnia odporne i mobilne połączenia nawet w warunkach bojowych. Ta asymetria umożliwia Ukrainie utrzymanie koordynacji w czasie rzeczywistym, szybkie przekazywanie danych wywiadowczych i utrzymanie tempa operacji, podczas gdy rosyjskie jednostki coraz bardziej izolują się i fragmentują na polu bitwy.

Ogólnie rzecz biorąc, rosyjska próba powielenia Starlinka praktycznie się załamała, gdy stałe niedobory finansowania spowodowane rosnącą presją na finanse państwa w warunkach sankcji i wojny podważają możliwość utrzymania kosztownych, wysoko zaawansowanych projektów technologicznych, a perspektywy na przyszłość stają się jeszcze mniej korzystne. Niepowodzenie rosyjskiego krajowego internetu satelitarnego uniemożliwia przejście do prawdziwej wojny sieciocentrycznej. Bez odpornej komunikacji satelitarnej rosyjskie siły nie mogą integrować sensorów i dowódców w spójny, działający w czasie rzeczywistym system, co strukturalnie ogranicza modernizację. Ta wada utrwala zależność od przestarzałych metod dowodzenia, nieprzystosowanych do współczesnych konfliktów wysokiej intensywności. W momencie, gdy Ukraina i siły NATO operują przy stałej łączności satelitarnej, luka komunikacyjna Rosji staje się nie tylko deficytem technicznym, lecz decydującą przewagą operacyjną kształtującą wyniki na polu bitwy.