.svg){kind=small}
Vandaag komt het grootste nieuws uit Syrië.
Koerdistan is gevallen in een snelle en beslissende verschuiving die jaren van politieke autonomie en militaire verschansing tenietdoet. De opkomst van een verenigd Syrië creëert echter een nieuw, onstabiel landschap waarin integratie en langetermijnstabiliteit uiterst onzeker blijven.
De nieuwe Syrische regering heeft de volledige controle overgenomen over de voorheen door de Koerden bestuurde regio's, wat het einde markeert van de autonome Koerdische natie in het noordoosten. Regeringstroepen handelden snel om hun gezag over het ingenomen gebied te officialiseren, te beginnen met het vervangen van de Koerdische bestuursorganen.
Koerdische militaire eenheden worden eveneens geabsorbeerd door het Syrische leger, een proces dat officieel wordt gepresenteerd als individuele integratie in plaats van het behoud van Koerdische formaties.
Economische consolidatie is een van de belangrijkste prioriteiten van de regering, waarbij pas veroverde olievelden worden geëvalueerd om de herstelbehoeften en het inkomstenpotentieel te bepalen. Controle over deze locaties staat centraal in de bredere economische strategie van de regering, aangezien ze zowel onmiddellijke invloed als fiscale stabiliteit op de lange termijn bieden. Het herstel van de infrastructuur wordt ingezet om deze economische maatregelen te versterken, waarbij de vroege werkzaamheden gericht zijn op het herstellen van de transportverbindingen tussen olieproducerende gebieden en nationale logistieke knooppunten. Het Syrische staatsburgerschap wordt verleend aan de Koerdische burgers en humanitaire corridors zijn heropend onder toezicht van de overheid, wat het narratief van een verenigd nationaal systeem ondersteunt en het verkeer van goederen en diensten vergemakkelijkt.
De val van Koerdistan voltrok zich door een opeenvolging van militaire, politieke en internationale ontwikkelingen die begonnen met de verslechtering van de Koerdische posities rond Aleppo en die in de loop van januari 2026 in een stroomversnelling kwamen. Tegen 10 januari waren sommige eenheden in de enclave Aleppo onder druk al begonnen met de terugtrekking, terwijl geïsoleerde groepen bleven vechten en beperkte drone-aanvallen uitvoerden.
Syrische regeringstroepen, gesteund door omvangrijke militaire hulp van Turkije, maakten gebruik van de situatie en rukten op naar het oosten; tegen de 13e bewogen zij zich richting de Eufraat en voerden de druk op de Koerdische linies op.
Tussen 17 en 18 januari verslechterde de situatie in hoog tempo. Koerdische troepen trokken zich na zware bombardementen terug uit Deir Hafir, Meskena en nabijgelegen militaire locaties, met de bedoeling een nieuwe defensielinie achter de Eufraat te vormen.
Er vond echter een keerpunt plaats toen tribale milities, die de helft van de Koerdische strijdkrachten vormden, overliepen naar of zich overgaven aan de Syrische regeringstroepen. Als gevolg daarvan veroverden regeringstroepen de Tishrin-dam en Raqqa vrijwel zonder weerstand, waardoor zij een strategische oversteek veiligstelden en hun opmars versnelden. De Tishrin-dam had bovendien een grote morele betekenis voor de Koerden, aangezien dit het toneel was geweest van een belangrijke Koerdische overwinning op IS.
Het overlopen van de tribale milities maakte het onmogelijk om een verdedigingslinie aan de Eufraat te behouden, wat leidde tot een volledige Koerdische terugtrekking uit de regio naar de kernsteden en bolwerken aan de Turkse grens. Hiermee ging een belangrijke bufferzone verloren, maar de hoop was daar een laatste stand te kunnen houden. Tegen 20 januari probeerde de Koerdische leiding versterkingen te mobiliseren om het eerdere overlopen te compenseren, waarbij bijna 1.000 strijders de grens overstaken vanuit Turkije, Irak en Iran.
Deze inspanningen vielen samen met de groeiende druk rond Al-Hasakah, waar regeringstroepen optrokken naar de stad en het nabijgelegen gevangeniscomplex innamen. De noodzaak om gevangenkampen met voormalige IS-leden te bewaken, dwong de Koerdische eenheden om mankracht te verleggen, waardoor verschillende gedetineerden in de chaos konden ontsnappen. Dit zette Iraakse troepen ertoe aan de grens te versterken om te voorkomen dat terroristische infiltranten daar hun toevlucht zouden zoeken.
Een wapenstilstand van vier dagen die op 21 januari werd aangekondigd bleek onstabiel, aangezien sommige regeringsformaties deze negeerden en het vuur openden. Turkije begon aan een directe militaire betrokkenheid met drone-aanvallen op de Koerden, gericht op het uitschakelen van de Koerdische leiding op het moment dat zij de verdediging organiseerde. De laatste hoop van de Koerden op een interventie door hun Amerikaanse bondgenoten werd nooit werkelijkheid, aangezien de Verenigde Staten zich formeel aan de kant van de Syrische regering schaarden, waarmee de laatste bron van externe steun verdween.
Op de 25e begonnen regeringstroepen, gesterkt door eigen nieuwe versterkingen, met het beleg van Ayn al-Arab, waarbij een intensieve artillerievoorbereiding op de Koerdische posities werd uitgevoerd.
Tegen 27 januari was de ineenstorting onomkeerbaar geworden toen regeringstroepen gelijktijdige grondoffensieven lanceerden op de enclaves in het noorden en noordoosten, waarna de Koerdische overgaven kort daarna begonnen. Tegen eind januari rukten regeringstroepen rechtstreeks op naar Al-Hasakah en Ayn al-Arab, en tegen 2 februari waren beide steden gevallen. Twee dagen later kondigde de Syrische regering de volledige controle aan over alle voorheen door de Koerden bestuurde regio's, wat het einde markeerde van de tien jaar durende autonome Koerdische natie in het noordoosten van Syrië.
Nu de territoriale controle veiliggesteld is, ligt de prioriteit van de regering bij consolidatie en het uitbreiden van het bestuurlijk gezag naar gebieden die meer dan tien jaar autonoom functioneerden. De officiële lijn legt de nadruk op nationale eenwording en bestuurlijke normalisatie, met als doel het dagelijks leven te stabiliseren.
Koerdische leiders hebben echter hun bezorgdheid geuit dat gecentraliseerd bestuur de ruimte zou kunnen beperken voor onderwijs in de Koerdische taal, lokale administratieve autonomie en besluitvorming op gemeenschapsniveau, zaken die voor velen de autonome periode definieerden. Zij merken ook op dat het integratieproces nog niet duidelijk heeft gemaakt hoe culturele instellingen of lokale bestuurspraktijken behouden zullen blijven, wat vragen oproept over de vertegenwoordiging op de lange termijn binnen de nationale structuren.
Bovendien wijzen rapporten op wrijving tussen Koerdische rekruten en gevestigde militaire eenheden, wat de vroege stadia van integratie kan beïnvloeden. Koerdische strijders brengen meer dan een decennium aan operationele ervaring mee onder hun eigen gedecentraliseerde commandostructuren en lokale autonomie, wat individuele integratie in de gecentraliseerde overheidstroepen uitdagender maakt.
Hoewel er een overeenkomst is bereikt tussen de Koerden en de regeringstroepen om de autonomie van lokale Koerdische eenheden en bevolkingsgroepen gedeeltelijk te waarborgen, is het niet zeker of de voorwaarden gerespecteerd zullen worden of in welke mate dat zal gebeuren. Er zijn bijvoorbeeld al meningsverschillen ontstaan over controlepostprocedures, commandohiërarchieën en de vervanging van lokale veiligheidsposten door nieuwe eenheden van het Syrische leger.
Over het geheel genomen weerspiegelen de val van Koerdistan en de opkomst van een verenigd Syrië een convergentie van militaire druk, verschuivende allianties en snelle politieke consolidatie. De regering staat nu voor de uitdaging om terreinwinst op het slagveld om te zetten in stabiel bestuur in een diverse regio. Koerdische gemeenschappen gaan een periode van onzekerheid tegemoet nu hun instituten worden ontmanteld en hun strijders worden opgenomen in nationale structuren. De houdbaarheid van deze nieuwe orde zal afhangen van de vraag of integratie verder kan gaan dan formele maatregelen en ook diepere kwesties rond vertegenwoordiging, veiligheid en vertrouwen kan adresseren.
.jpg)
Opmerkingen