Ukraina odcina ostatnią rosyjską drogę i zamyka armię Putina bez zaopatrzenia

W tym filmie przeanalizujemy zakrojoną na szeroką skalę kampanię Ukrainy przeciwko rosyjskim portom.

Ukraina podjęła systematyczne uderzenia na rosyjskie jednostki pływające oraz infrastrukturę morską w celu odcięcia wewnętrznych szlaków żeglugowych Federacji Rosyjskiej. Ataki te doprowadziły do pożarów i destabilizacji na całym wybrzeżu Morza Azowskiego, uderzając w każdy tamtejszy rosyjski port i pozostawiając Krym w stanie pełnego odsłonięcia na zagrożenia.

Niedawno ukraińskie drony typu FPV poraziły pięć jednostek w portach w Mariupolu i Berdiańsku, a także na pobliskich wodach przybrzeżnych. Ukraińscy operatorzy bezzałogowców naprowadzali systemy w czasie rzeczywistym, celując bezpośrednio w mostki kapitańskie statków, aby uniemożliwić działanie aparatury nawigacyjnej i całkowicie wyłączyć je z eksploatacji. Wszystkie zaatakowane rosyjskie statki miały zamalowane nazwy oraz wyłączone transpondery w celu ukrycia swojej tożsamości i tras, jako że były zaangażowane w transport nielegalnie przejętego ukraińskiego zboża, a także paliwa i zaopatrzenia wojskowego przeznaczonego dla sił rosyjskich w południowej Ukrainie. Jednostki te oraz wykorzystywane przez nie korytarze morskie mają dla Rosji znaczenie strategiczne, ponieważ lądowe szlaki zaopatrzeniowe prowadzące na Krym znalazły się pod ukraińską kontrolą ogniową.

W ramach kolejnej operacji Ukraina uderzyła w rosyjski statek do przewozu ładunków suchych w pobliżu portu w Berdiańsku oraz uszkodziła cztery dźwigi portowe, zakłócając zdolności przeładunkowe obiektu. Wskazuje to na przesunięcie ukraińskich priorytetów z lądowych linii zaopatrzenia na celowanie w rosyjską logistykę morską. Jednocześnie Ukraina przeprowadziła dwa odrębne uderzenia na rosyjski statek towarowy przewożący amunicję w porcie w Berdiańsku. W innym incydencie kolejna jednostka transportująca rosyjską amunicję została trafiona tuż po wpłynięciu do portu. Oprócz tych uderzeń, w Zatoce Taganroskiej porażono tankowiec oraz dwa masowce, co uniemożliwiło im realizację zadań zaopatrzeniowych na rzecz Krymu. Ataki te podkreślają ukraińskie dążenie do sparaliżowania logistyki morskiej na całym Morzu Azowskim, które służy jako wewnętrzny korytarz dla dostaw idących z Rosji do kontrolowanych przez nią części Ukrainy. Wobec zagrożenia dróg lądowych ostrzałem, Rosja polega na korytarzu morskim w zakresie transportu paliwa dla swojego wojska i ludności cywilnej na Krymie, dostarczania amunicji na linię frontu oraz eksportu skradzionego ukraińskiego zboża, przy czym statki kursują w pełni załadowane w obu kierunkach w celu optymalizacji kosztów.

To sprawiło, że porty w Berdiańsku i Mariupolu zyskały kluczowe znaczenie, jako że pozwalały na transport ton ciężkich ładunków drogą morską przy względnym bezpieczeństwie utrzymującym się do tego momentu. W konsekwencji Ukraińcy koncentrują się obecnie na tych pozostałych morskich liniach zaopatrzeniowych, aby zamknąć ostatni rentowny szlak dla Rosji, odizolować terytoria pod rosyjską kontrolą i wywołać niedobory paliwa, które spowalniają rosyjskie działania ofensywne poprzez skomplikowanie logistyki. Celem tych uderzeń jest wywołanie deficytu amunicji i żywności dla sił rosyjskich na froncie południowym. Ograniczając strumień dostaw, Ukraina dąży do degradacji rosyjskiej siły ognia, pozbawienia jej możliwości budowania rezerw oraz postawienia jednostek frontowych w pozycji coraz bardziej podatnej na ukraińskie kontrataki.

Poprzez ukierunkowane uderzenia w barki, promy i statki towarowe, które są trudne do zastąpienia, Ukraińcy zadają nieproporcjonalnie duże straty rosyjskiej logistyce morskiej przy niskich kosztach własnych. Rosja nie dysponuje bazą przemysłową ani mocami stoczniowymi pozwalającymi na produkcję nowych jednostek na masową skalę, co sprawia, że każde ukraińskie porażenie statku ma istotne znaczenie i pozostawia Rosję z coraz mniejszą pulą dostępnych jednostek transportowych.

Oprócz uderzeń w wewnętrzne szlaki morskie Rosji na Morzu Azowskim, Ukraina zwiększa również presję na zewnętrzne trasy żeglugowe, które także wspierają operacje na Krymie i w południowej Rosji. W szczególności Ukraina wzięła za cel Port Kaukaz, który jest drugim pod względem przeładunku portem na Morzu Czarnym, osiągającym wolumen piętnastu milionów ton towarów rocznie. Służy on jako główny terminal kolejowego i samochodowego połączenia promowego między kontynentalną Rosją a Krymem, którego znaczenie wzrosło jeszcze bardziej po powtarzających się atakach na mosty w północnej części Krymu. Trafiona została baza paliwowa portu, która magazynuje i dystrybuuje paliwo do kontrolowanych przez Rosję terytoriów Ukrainy. Ukraińskie drony uderzyły również w port Tamań, gdzie podpalona została infrastruktura magazynowania paliw. Jest to jeden z największych obiektów przeładunku węglowodorów w południowej Rosji, wykorzystywany do przemieszczania ładunków wojskowych oraz zabezpieczenia logistycznego Floty Czarnomorskiej.

Podsumowując, ukraińskie uderzenia na obszarze Morza Azowskiego i Cieśniny Kerczeńskiej zakłócają obecnie zarówno wewnętrzną, jak i zewnętrzną logistykę morską Rosji. Celowanie w oba te elementy generuje efekt kumulatywny, jako że Rosja pozostaje bez alternatywy dla nieprzerwanego zaopatrywania swoich wojsk. Przy odciętych szlakach lądowych i zagrożonej logistyce morskiej, działania Rosji na kontrolowanych przez nią terytoriach w południowej Ukrainie powoli ewoluują z prób prowadzenia ofensywy w kierunku samej zdolności do utrzymania swojej obecności.