Laatste Russische hoop vervliegt: Oekraïne snijdt toevoerlijn af

In deze video zullen we Oekraïne’s grootschalige campagne tegen Russische havens analyseren.

Hier heeft Oekraïne systematische aanvallen ontplooid op Russische vaartuigen en maritieme infrastructuur om de interne maritieme aanvoerroutes van Rusland af te snijden. Deze bestokingen hebben de gehele kust van de Zee van Azov in brand gestoken, waarbij elke Russische haven werd geviseerd en de Krim volledig ongedekt achterbleef.

Onlangs troffen Oekraïense FP-2-drones vijf vaartuigen in de havens van Marioepol en Berdjansk, evenals in de nabijgelegen kustwateren. Oekraïense dronepiloten stuurden de systemen in realtime aan en richtten zich specifiek op de commandobruggen van de schepen om hun navigatieapparatuur onklaar te maken, waardoor ze volledig onbruikbaar werden. Van alle geviseerde Russische schepen waren de namen overgeschilderd en stonden de transponders uitgeschakeld om hun identiteit en vaarroutes te verbergen, aangezien zij betrokken waren bij het transport van gestolen Oekraïens graan, alsmede brandstof en militaire goederen bestemd voor de Russische strijdkrachten in Zuid-Oekraïne. Deze vaartuigen en de maritieme corridors die zij gebruiken zijn van strategisch belang voor Rusland, omdat de landroutes naar de Krim onder Oekraïense vuurcontrole zijn komen te liggen.

In een vervolgoperatie trof Oekraïne een Russisch drogeladingschip nabij de haven van Berdjansk en beschadigde het vier havenkranen, waardoor het overslagvermogen van de haven werd ontregeld. Dit toont aan hoe Oekraïne zijn operationele prioriteiten heeft verlegd van logistieke lijnen op het land naar het viseren van de Russische maritieme logistiek. Tegelijkertijd voerde Oekraïne twee afzonderlijke aanvallen uit op een Russisch vrachtschip dat munitie vervoerde in de haven van Berdjansk. In een ander incident werd een ander vrachtschip dat Russische munitie transporteerde kort na het binnenvaren van de haven getroffen. Naast deze bestokingen werden in de Baai van Taganrog een tanker en twee bulkcarriers geraakt, waardoor hen de mogelijkheid werd ontnomen om de Krim te bevoorraden. Deze aanvallen onderstrepen de Oekraïense inspanningen om de maritieme logistiek in de Zee van Azov te ontregelen, die fungeert als een interne corridor voor bevoorrading vanuit Rusland naar de door Rusland gecontroleerde delen van Oekraïne. Nu de landroutes onder vuur liggen, is Rusland afhankelijk van de maritieme corridor om brandstof te transporteren voor zijn strijdkrachten en burgers op de Krim, munitie naar het front te brengen en gestolen Oekraïens graan te exporteren, waarbij de schepen in beide richtingen volop worden benut om de operationele kosten te optimaliseren.

Dit maakte de havens in Berdjansk en Marioepol cruciaal, aangezien tonnen zware vracht per schip konden worden vervoerd, met een relatieve veiligheid tot op dit moment. Bijgevolg concentreren de Oekraïners zich nu op deze resterende maritieme aanvoerlijnen om de laatste levensvatbare route voor Rusland af te sluiten, de door Rusland gecontroleerde gebieden te isoleren en brandstoftekorten te creëren, wat de Russische offensieve operaties vertraagt door de logistiek te compliceren. Het doel van deze aanvallen is om munitie- en voedseltekorten te veroorzaken voor Rusland aan het zuidelijke front. Door de toestroom van voorraden te verminderen, tracht Oekraïne de Russische vuurkracht te degraderen, het land de kans te ontnemen om strategische reserves op te bouwen en eerstelijnseenheden in toenemende mate kwetsbaar te maken voor Oekraïense tegenaanvallen.

Door zich te richten op aken, veerboten en vrachtschepen, die moeilijk te vervangen zijn, brengen de Oekraïners met lage kosten proportioneel grote schade toe aan de maritieme logistiek van de tegenstander. Rusland ontbeert de industriële basis en de scheepsbouwcapaciteit om op schaal nieuwe vaartuigen te produceren, wat elke Oekraïense aanval op een schip significant maakt en Rusland achterlaat met een steeds verder slinkende pool van beschikbare transportschepen.

Naast het viseren van Ruslands interne maritieme routes in de Zee van Azov, voert Oekraïne ook de druk op de externe maritieme routes op die eveneens de operaties op de Krim en in Zuid-Rusland ondersteunen. In het bijzonder richtte Oekraïne zich op Port Kavkaz, de tweede grootste haven in de Zwarte Zee op basis van vrachtdoorvoer, met een jaarlijks volume van vijftien miljoen ton vracht. Het fungeert als de belangrijkste terminal voor de spoor- en wegveerverbinding tussen het Russische vasteland en de Krim, een verbinding die nog belangrijker werd na de herhaalde aanvallen op de bruggen in de noordelijke Krim. Het oliedepot van de haven, dat brandstof opslaat en distribueert naar de door Rusland gecontroleerde Oekraïense gebieden, werd getroffen. Oekraïense drones troffen ook de haven van Taman, waar de brandstofopslaginfrastructuur in brand werd gestoken. Dit is een van Zuid-Ruslands grootste overslagfaciliteiten voor koolwaterstoffen, die wordt gebruikt voor het transport van militaire vracht en het operationeel houden van de Zwarte Zeevloot.

Over het geheel genomen ontregelen de Oekraïense aanvallen in de Zee van Azov en de Straat van Kertsj nu zowel de interne als de externe Russische maritieme logistiek. Het viseren van beide elementen creëert een cumulatief effect, waardoor Rusland geen alternatief heeft om zijn strijdkrachten zonder onderbrekingen te bevoorraden. Nu de landroutes reeds zijn afgesneden en de maritieme logistiek in gevaar is, verschuiven de Russische inspanningen in de bezette gebieden in Zuid-Oekraïne langzaam van het proberen over te gaan tot het offensief naar het louter kunnen ondersteunen van de eigen aanwezigheid.