Ukraina zabija 42 000 Rosjan w 30 dni — morale armii Rosji spada do rekordowo niskiego poziomu

Rosja poniosła obecnie najwyższe straty osobowe w ciągu jednego miesiąca, przy czym straty w lipcu wyniosły czterdzieści dwa tysiące osiemset sześć osób, jak podał Sztab Generalny Sił Zbrojnych Ukrainy. Oznacza to gwałtowny wzrost w porównaniu z trzydziestoma dziewięcioma tysiącami w czerwcu i trzydziestoma jednorazowo tysiącami na początku roku. W bieżącym roku ukraiński aparat obronny wyeliminował więcej rosyjskich żołnierzy, niż Moskwa była w stanie zrekrutować z miesiąca na miesiąc, co doprowadziło do redukcji ogólnego potencjału osobowego armii rosyjskiej o tysiące wojskowych. Celem operacyjnym Kijowa jest eliminacja pięćdziesięciu tysięcy żołnierzy przeciwnika miesięcznie; przy utrzymaniu obecnej dynamiki ukraińskie dowództwo jest na prostej drodze do osiągnięcia tego wskaźnika przed końcem roku.

Tak wysoki poziom strat wynika bezpośrednio z drastycznego skrócenia średniego czasu przeżycia rosyjskich żołnierzy na polu walki. Dyrektor CIA John Ratcliffe stwierdził, że rosyjskie pododdziały szturmowe kierowane do ataków na ukraińskie pozycje charakteryzują się obecnie średnim czasem przetrwania wynoszącym zaledwie od dwudziestu do trzydziestu minut przed odniesieniem ran lub śmiercią. Przypisał to rosnącej efektywności operacyjnej Sił Zbrojnych Ukrainy w neutralizowaniu rosyjskiej taktyki infiltracji. Kluczowym komponentem ukraińskiego systemu obronnego stały się bezzałogowe statki powietrzne wspomagane sztuczną inteligencją, wykazujące wysoki stopień autonomii oraz odporność na środki walki elektronicznej. Znacznie podnosi to skuteczność uderzeń, ponieważ dron samodzielnie identyfikuje, naprowadza się i razi cel bez konieczności ingerencji operatora. Materiały filmowe pokazują, jak autonomiczne drony prowadzą poszukiwanie celów, takich jak pojazdy wojskowe czy zasoby osobowe, a następnie przechodzą do lotu nurkowego, by natychmiastowo i gwałtownie uderzyć w nie z górnej półsfery.

Strona ukraińska zoptymalizowała również wykorzystanie zespołów strzelców wyborowych do likwidacji rosyjskich grup infiltracyjnych i blokowania całych sektorów walk. Niewielkie sekcje snajperskie maskują się przed rozpoznaniem powietrznym za pomocą narzutów termoizolacyjnych typu ghillie oraz osłon górnych, prowadząc stały monitoring znanych dróg przenikania w celu eliminacji przechodzących żołnierzy przeciwnika. Często zajmują one pozycje na zapleczu własnych ugrupowań, aby zminimalizować ryzyko wykrycia przez rosyjskie drony rozpoznawcze. Taktyczna przewaga polega na zachowaniu pełnej skrytości przy jednoczesnym prowadzeniu precyzyjnego ognia niszczącego. Nagrania wideo przedstawiają organizację takiej zasadzki w jednym z punktów koncentracji rosyjskich infiltratorów na ukraińskim zapleczu. Wyposażony w karabin powtarzalny z celownikiem termowizyjnym strzelec skanuje teren w poszukiwaniu sygnatur cieplnych i podejmuje walkę ogniową w momencie wejścia przeciwnika w wyznaczoną strefę rażenia.

Dodatkowo ukraińskie ugrupowanie opiera się na rozpoznaniu powietrznym w celu detekcji ruchów wojsk, mapowania terenu oraz dozorowania potencjalnych dróg podejścia wzdłuż pasów zieleni, rejonów zabudowanych i podłużnych rowów. Po wykryciu przeciwnika Ukraińcy dokonują rażenia głównie przy użyciu dronów FPV oraz dronów bombowych, unikając bezpośredniego angażowania piechoty i oszczędzając życie własnych żołnierzy. Na rosnącą skalę wdrażane są także lądowe roboty bojowe przeznaczone do czyszczenia rejonów infiltracji, co dodatkowo redukuje straty własne, gdyż operatorzy mogą sterować tymi platformami z pozycji oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów od linii styczności bojowej. Materiały wideo ukazują, jak ukraińskie drony lądowe prowadzą ogień osłonowy w celu przygwożdżenia pozycji rosyjskich lub same przenoszą drony FPV, znacząco zwiększając ich promień rażenia. Jeśli misje infiltracyjne nie zostaną powstrzymane tymi metodami i rosyjskim żołnierzom uda się przeniknąć przez ukraińskie linie, Kijów kieruje do akcji wysoko wykwalifikowane pododdziały szturmowe lub siły specjalne w celu likwidacji bądź pojmania okopanych sił wroga.

Metoda ta określana jest mianem aktywnej obrony, czyli ofensywnych operacji czyszczących prowadzonych w celu utrzymania rubieży obronnych, ukierunkowanych na powstrzymanie i likwidację obecności sił rosyjskich w szarej strefie. Podczas tych działań Ukraińcy lokalizują rosyjskich żołnierzy i śledzą ich ruchy, aby precyzyjnie ustalić kryjówki. Następnie ukraińskie grupy szturmowe są kierowane do rejonu walki pod ciągłym nadzorem i wsparciem dronów, które prowadzą je w czasie rzeczywistym i ostrzegają przed każdym potencjalnym zagrożeniem czy zasadzką. Po podejściu do celu wojska ukraińskie w pierwszej kolejności wzywają rosyjskich infiltratorów do poddania się, aby uniknąć walki w zwarciu i zasilić fundusz wymiany jeńców wojennych. W przypadku odmowy ukraińscy żołnierze likwidują przeciwnika przy użyciu broni strzeleckiej, granatów oraz ładunków wybuchowych doprowadzających do zawalenia całych struktur budowlanych. Często stosowane granaty termobaryczne są najbardziej zabójcze w zwartej zabudowie, ponieważ efekt fali uderzeniowej ulega wzmocnieniu w zamkniętych przestrzeniach, a ich działanie jest niemal niemożliwe do odparcia, gdyż rażą przez ściany i załomy. Dzięki tej taktyce Ukraina zdołała niemal całkowicie sparaliżować rosyjskie próby infiltracji we wszystkich sektorach i wyeliminować czterdzieści dwa tysiące żołnierzy wroga w ciągu zaledwie trzydziestu dni.

Podsumowując, rekordowe straty poniesione przez Rosję w lipcu dowodzą, że jej obecna koncepcja ofensywna staje się w coraz większym stopniu nie do utrzymania. Ukraińska strategia aktywnej obrony, łącząca drony wspomagane sztuczną inteligencją oraz zespoły snajperskie, niszczy rosyjskie grupy szturmowe szybciej, niż Moskwa jest w stanie osiągnąć jakiekolwiek znaczące zyski terytorialne. Nawet jeśli kierownictwo w Moskwie zintensyfikuje natarcia lub przeprowadzi nową falę mobilizacji, doprowadzi to jedynie do jeszcze większych strat przy stale malejących przyrostach terytorium, czyniąc zakładane cele niemożliwymi do zrealizowania, co jednoznacznie potwierdzają twarde dane statystyczne.