Paniek op tv: Russische presentatoren geven live toe dat ze de oorlog verliezen

Russische analisten en tv-presentatoren zijn een golf van paniek begonnen op live-televisie over het feit dat Rusland de oorlog aan het verliezen is, waarbij ze beweren dat er een dieper liggend probleem is dan louter een gebrek aan financiële middelen. Ze vergeleken woedend het feit dat, terwijl Russische olieraffinaderijen in brand staan, er bijna één miljard driehonderdvierenzestig miljoen euro wordt uitgegeven aan andere activiteiten, zoals het financieren van lokale voetbalclubs. Volgens hen zou slechts een zesde van dit bedrag al genoeg zijn geweest om het kritieke gebrek aan bescherming aan te pakken van de olieraffinaderijen die door Oekraïne worden bestookt. Een andere invloedrijke Russische militaire analist uitte ernstige zorgen over het uitblijven van pogingen om de luchtverdediging te verbeteren en benadrukte dat de wereld zich voorbereidt op oorlog met Rusland, terwijl het land bier drinkt en naar voetbal kijkt. Zijn beweringen dat Rusland er niet klaar voor is en dat zijn vijanden het land zullen vernietigen, wijzen erop dat de woede toeneemt, zelfs in de meest patriottische en loyale kringen in de media.

Deze reactie wordt gedreven door gevolgen die de staat niet langer kan verbergen, aangezien herhaalde sluitingen van raffinaderijen als gevolg van Oekraïense aanvallen zijn gecumuleerd tot een nationaal probleem met de brandstofvoorziening. De Russische olieraffinage-output daalde tot het laagste niveau in eenentwintig jaar, wat de grote exporteur van ruwe olie beschamend genoeg dwong om olieproducten uit het buitenland te importeren. De brandstoftekorten veroorzaakten ernstige onrust in de Russische samenleving, aangezien lange wachttijden, rantsoenering en pogingen om extra brandstof te bemachtigen leidden tot confrontaties tussen burgers, wat aantoont dat de staat de controle over de basisdistributie verliest en het mikpunt van kritiek wordt.

Dit alles werd in gang gezet door de Russische luchtverdedigingscrisis, die structureel van aard is omdat er te weinig systemen over zijn om een te groot grondgebied te beschermen, waarbij de Oekraïners ze voortdurend viseren. Daarnaast is er een groeiend tekort aan luchtverdedigingsraketten, die zijn uitgeput omdat de bestaande voorraden worden opgesoupeerd door de dagelijkse Oekraïense drone-aanvallen. Rusland is vaak gedwongen om dure raketten in te zetten tegen relatief goedkope drones, waardoor zelfs succesvolle onderscheppingen de defensie economisch kunnen verzwakken en het totale aantal beschikbare raketten verminderen. Tegelijkertijd blijft Rusland grond-tot-grondraketten produceren voor S-400-lanceerinrichtingen in plaats van extra grond-lucht-onderscheppingsraketten, wat betekent dat de prioriteit ligt bij offensieve acties terwijl de luchtverdediging verslechtert.

Als gevolg hiervan hebben Oekraïense drones dieper in het achterland kunnen opereren en toeslaan, waarmee de beperkingen van Ruslands mobiele vuurgroepen aan het licht zijn gebracht; deze zijn immers afhankelijk van visuele doelopsporing en geschikte vuurposities, en zijn ontoereikend om de mazen in de defensie af te dekken. Russische militaire analisten bespreken interceptordrones als een mogelijke oplossing, maar ook die zijn afhankelijk van integratie in een goed gecoördineerd netwerk, aangezien laagvliegende Oekraïense drones misbruik maken van het terrein en gaten tussen radarsectoren, wat detectie bemoeilijkt. Zelfs wanneer een drone wordt gedetecteerd, moet informatie snel genoeg stromen van de radaroperatoren naar regionale commandocentra en vervolgens naar de eenheid die in staat is de drone te bestrijden, wat in de praktijk vaak te laat blijkt te zijn.

Deze tekortkomingen worden uitgebuit door Oekraïne, dat dagelijks zwermen drones vanuit verschillende richtingen lanceert om te observeren waar radaremissies optreden en welke batterijen het vuur openen, en om patronen vast te stellen die worden gebruikt voor opvolgende aanvallen. Bovendien dwingen Oekraïense lokdrones de Russische luchtverdediging om schaarse interceptorraketten te verbruiken en hun posities prijs te geven. Zodra de Russische luchtverdediging voldoende onder druk staat, lanceert Oekraïne nog grotere aanvallen met tot wel zevenhonderd drones, die hun doelen naderen via de reeds vastgestelde routes, waardoor het voor mobiele vuurteams en luchtverdedigingssystemen veel moeilijker wordt om effectief te reageren. Om de Russische defensie nog verder te compliceren, mixt Oekraïne snelle straalaangedreven drones met conventionele propellerdrones en, in sommige gevallen, kruisraketten. Deze combinatie van verschillende snelheden, vluchtprofielen en aanvalsrichtingen vereist dat Russische operatoren identificeren welke doelen lokmiddelen zijn, welke de grootste dreiging vormen en aan welke doelen prioriteit moet worden gegeven.

De Russische commentatoren stelden terecht de diagnose dat Rusland de oorlog aan het verliezen is en richtten hun woede op degenen die voetbalclubs en vrijetijdsactiviteiten financieren, waarbij ze hen de schuld gaven van het strategisch onbeschermd achterlaten van Rusland. Ze zien echter een fundamenteel probleem over het hoofd: zelfs als raffinaderijen worden beveiligd door middelen te onttrekken aan civiele uitgaven, zal Oekraïne simpelweg andere belangrijke militaire doelen aanvallen. Tegelijkertijd vormt de omvang van Rusland ook een grote zwakte, aangezien de afstand tussen verdedigde zones en het aantal naderingsroutes bescherming bemoeilijkt; er zijn immers niet genoeg luchtverdedigingssystemen en het productietempo kan het tempo waarin Oekraïne ze vernietigt niet bijhouden.

Om het probleem nog groter te maken, heeft de Russische legerleiding haar luchtverdedigingsbatterijen geconcentreerd rond symbolische en politieke infrastructuur, waaronder Moskou en Poetins residentie in Valdaj, waardoor veel belangrijke doelen onverdedigd zijn gebleven. Dit laat zien hoe het Kremlin prioriteit geeft aan de overleving van de leiders, prestige en zichtbare tekenen van controle, wat Oekraïne uitbuit omdat elke lanceerinrichting die is toegewezen aan regimbescherming onbeschikbaar is voor olie-infrastructuur of militair-industriële faciliteiten elders.

Al met al erkennen Russische analisten nu publiekelijk dat het defensieve model van Rusland faalt, wat betekent dat zelfs het staatsmediasysteem niet langer kan ontkennen dat Rusland de oorlog aan het verliezen is. De paniek is terecht, maar de voorgestelde oplossingen schieten tekort omdat de kwetsbaarheid van Rusland niet kan worden opgelost door één type doelwit te beschermen. Het enorme grondgebied van Rusland is een zwakte geworden, en symbolische defensieprioriteiten versnellen het functionele verval, terwijl elke succesvolle Oekraïense aanval Moskou dwingt om te kiezen welk essentieel systeem onbeschermd zal blijven.