200 ukraińskich żołnierzy domyka niebo nad 4 państwami Zatoki Perskiej. Przełom!

Dzisiaj napłynęły istotne aktualizacje z Bliskiego Wschodu.

Po przybyciu wojsk ukraińskich w celu wzmocnienia lokalnej obrony przeciwlotniczej, raporty wykazują natychmiastowy i znaczący wzrost skuteczności przechwytywania irańskich dronów. Niebo nad czterema państwami Zatoki zaczęło się stopniowo zamykać, co zakłóca operacje Iranu i zaostrza jego retorykę wymierzoną w Ukrainę.

W ostatnim czasie Ukraina skierowała ponad 200 specjalistów w zakresie obrony przed dronami typu Shahed do ZEA, Kataru, Arabii Saudyjskiej oraz Kuwejtu. Prezydent Wołodymyr Zełenski zaznaczył, że przynieśli oni już konkretne rezultaty, zapewniając zarówno wiedzę ekspercką, jak i wsparcie operacyjne. Skuteczne przechwytywanie dronów Shahed w regionie ogranicza przewagę Iranu wynikającą z użycia tanich bezzałogowców do przeciążania lokalnych systemów obrony powietrznej.

Dowództwo Centralne Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) zaprosiło ukraińskich specjalistów na Bliski Wschód w celu dostarczenia ekspertyzy, pomimo publicznych uwag Donalda Trumpa sugerujących, że pomoc ta nie jest potrzebna. Zostali oni prawdopodobnie rozmieszczeni w bazie lotniczej Al Dhafra w ZEA, która gości amerykańskie 380. Skrzydło Ekspedycyjne. Jednostka ta odpowiada za wysokogórskie rozpoznanie w każdych warunkach pogodowych, nadzór, powietrzne dowodzenie i kontrolę oraz tankowanie w powietrzu, co czyni ją kluczową dla kampanii przeciwko Iranowi.

W Katarze baza lotnicza Al Udeid służy jako największa amerykańska instalacja wojskowa na Bliskim Wschodzie, z obsadą około 10 000 personelu, pełniąc funkcję wysuniętego dowództwa Centralnego Dowództwa. Baza jest krytycznym węzłem dowodzenia, kontroli, logistyki, wywiadu i projekcji siły powietrznej, wspierając takie aktywa jak bombowce B-52 Stratofortress i B-1 Lancer, a także myśliwce F-35, F-22 i F-16.

W Arabii Saudyjskiej około 2300 żołnierzy amerykańskich stacjonuje w dwóch bazach lotniczych, koncentrując się głównie na obronie przeciwlotniczej i przeciwrakietowej oraz wsparciu technicznym samolotów. Kuwejt gości jedną z największych amerykańskich obecności wojskowych w regionie, z około 13 500 personelu stacjonującego w Camp Arifjan, który służy jako kluczowe centrum logistyczne, dowodzenia i zaopatrzenia, podczas gdy baza lotnicza Ali Al Salem funkcjonuje głównie jako centrum transportu lotniczego dla maszyn C-130 i C-17.

Pomimo rozległych możliwości, bazy te posiadały ograniczone wyspecjalizowane środki obrony przed irańskim zagrożeniem dronowym. Ich podstawowe systemy ochronne, takie jak baterie Patriot i THAAD, są optymalizowane pod kątem przechwytywania rakiet, a nie małych systemów bezzałogowych, co czyniło je podatnymi na ataki w pierwszych dniach konfliktu i wymusiło zapotrzebowanie na ukraińskie know-how.

Po rozmieszczeniu ukraińscy specjaliści byli zszokowani sposobem prowadzenia operacji obrony powietrznej w wielu jednostkach. Incydent z początku marca nad Kuwejtem, gdzie trzy samoloty F-15 zostały zestrzelone przez ogień bratobójczy, został uznany przez ukraiński personel za przypadek ewidentnego zaniedbania, a nie nieunikniony błąd wojenny. Analitycy przypisują ten incydent częściowo protokołom operacyjnym, zgodnie z którymi załogi obrony powietrznej opuszczają swoje stanowiska podczas nadchodzącego ataku, pozostawiając systemy takie jak baterie Patriot w trybie automatycznym.

W przeciwieństwie do nich, ukraińscy operatorzy pozostają na stanowiskach nawet w warunkach ekstremalnego ryzyka, co umożliwia przechwytywanie celów w ostatniej sekundzie, co często decyduje o powodzeniu misji. Ukraińskie siły położyły również nacisk na bardziej efektywne wykorzystanie zasobów przechwytujących. Zauważono, że jednostki z państw Zatoki i USA stosowały niekiedy pociski Patriot, kosztujące minimum 3 miliony dolarów, a nawet pociski SM-6 wystrzeliwane z okrętów wojennych (koszt 6 milionów dolarów), przeciwko dronom. Biorąc pod uwagę, że Shahedy kosztują do 50 000 dolarów, a roczna produkcja pocisków Patriot wynosi zaledwie 850 sztuk, podejście to uznano za nieekonomiczne.

W jednym z raportowanych przypadków osiem pocisków Patriot zostało użytych przeciwko pojedynczemu celowi, podczas gdy Ukraina zazwyczaj ogranicza użycie Patriotów do jednego lub dwóch pocisków na nadchodzący cel balistyczny. Dla porównania, Ukraina coraz częściej polega na tanich dronach przechwytujących, kosztujących do 2000 dolarów i produkowanych masowo, aby zwalczać takie zagrożenia w sposób bardziej zrównoważony finansowo.

Dodatkowo ukraińscy doradcy wskazali na inne luki w obronie powietrznej, w tym na stacjonarne systemy radarowe, które pozostawiane w tych samych pozycjach przez dłuższy czas bez odpowiedniego kamuflażu stały się łatwymi celami dla Irańczyków. Godnym uwagi przykładem był radar systemu THAAD, który został trafiony po tym, jak pozostawał nieruchomy przez kilka tygodni, będąc wyraźnie widocznym na zdjęciach satelitarnych.

Ukraińcy natomiast polegają na ciągłej zmianie pozycji, maskowaniu i aktywnej ochronie wysokowartościowych zasobów, takich jak radary i wyrzutnie. Wykorzystując własne doświadczenia wojenne, Ukraina opracowała wysoce adaptacyjny i warstwowy model obrony powietrznej, który integruje systemy produkcji radzieckiej i zachodniej, walkę elektroniczną, lotnictwo, mobilne grupy ogniowe oraz drony przechwytujące. Podejście to kładzie nacisk na elastyczność, efektywność kosztową i ludzki nadzór w krytycznych momentach, w tym dyscyplinę w użyciu zaawansowanych pocisków przechwytujących.

Ogólnie rzecz biorąc, przypadki te pokazują, jak krytyczna jest ukraińska wiedza specjalistyczna nawet dla krajów dysponujących znacznie większymi zasobami. Te niedociągnięcia w obronie przed dronami mogą zostać rozwiązane przez ukraińskich specjalistów, którzy obecnie aktywnie bronią krajów Bliskiego Wschodu. Dzięki nowoczesnym technologiom i zaawansowanej bazie przemysłu obronnego, Ukraina staje się istotnym graczem na arenie międzynarodowej, co może wykorzystać do pozyskania szerszego wsparcia.